verhalen van buurtbewoners

... Verhalen van Hengforders uit een ver of minder verleden, over de oorlog, over het geloof, rangen en standen of het schooltje. Dat geeft gebeurtenissen of plekken een betekenis en een gezicht, ergo de identiteit van de buurschap wordt hierdoor versterkt. Ook markeren verhalen, die soms teruggaan tot voor de 2e Wereldoorlog, tijdsbeelden en laten zien dat veranderingen sneller gaan dan wij vaak denken. Verhalen zijn een overlevering van oud naar jong, het verbindt in die zin ook mensen. Ze zijn opgetekend en uitgewerkt in het boekje over Hengforden (zie deze website voor meer informatie en bestellen). Deze verhalen vragen om nieuwe impulsen en input van andere bewoners uit de buurschap. Maar ik hoop ook dat het inspiratie biedt aan anderen om een dergelijk initiatief te starten. Hen die dit aanspreekt kunnen dat laten weten via deze website of via een mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Om een beetje te proeven aan de verhalen, zoals die in het boekje uitgebreid zijn beschreven, hieronder een paar zinsneden ... : 

" ... Hij herinnert zich een huwelijk in zijn familie waar zij katholiek en hij protestant, dat was toen een gemengde kerkdienst en was voor die tijd heel bijzonder. Dat is zo'n 50 jaar geleden. Maar net als bij de gewone burgers ging in de adel katholiek met katholiek om. Pol's familie is hervormd maar in zijn familie kwam het ook wel voor dat iemand met een katholiek meisje omging, hoewel dat toch wel vrij bijzonder was. Ook weet Pol dat er jongens waren die naar feesten gingen in het zuiden van het land en daar dan verliefd werden op katholieke meisjes. Maar, zo zei men toen: "het grote voordeel daarvfan was dat je wist dat je toch niet met elkaar kon trouwen!" [ uit interview met Pol Schimmelpenninck ]   

" ... Op de Haere woonde ze in het huis naast de ruine in de tuinmanswoning, dat was vanaf 1931! Het was een dubbel huis waar Griet met haar ouders aan de voorkant woonde: aan de achterkant van het huis woonde Vrielink. Griet's zeven jaar oudere zus Jo werkte op het kasteel en woonde in een van de bovenkamertjes. Het kasteel werd in die tijd alleen in de zomer bewoond door een Wassenaarse familie (van de Snoeck-de Obrenan). De freule had een vliegbrevet en vloog vanaf Teuge. Als ze overkwam met haar vliegtuig stonden Griet en het personeel met lakens te wapperen! Op de Haere had Griet niet veel kinderen om mee te spelen, maar gelukkig had de familie een meisje in dezelfde leeftijd waar ze dan mee speelde. Dan kregen de meisjes zomers ijsjes van de aardige Oostenrijkse keukenmeid, die zelf ijs maakte..... In 1939 wist de familie al dat er oorlog kwam en hebben toen 'erfhuis' gehouden: buiten op het gras werd alles verkocht en vervolgens zijn ze zelf vertrokken naar Wassenaar. Griet's ooms en tantes kochten dan ook dingen, die vervolgens bij hen onder het bed werden geschoven omdat zij daar woonden. Voordat de familie van de Snoeck-de Obrenan vertrok kwam mevrouw nog even bij Griet's vader met de vraag of haar zus Jo mee mocht gaan naar Wassenaar. En dat is toen ook gebeurd, ze is toen voor een hele tijd meegegaan.." [ uit interview met Griet Kerkmeijer ] 

 

".... De gezinnen waren vaak groot: bij Albers op de Steege, waar ze veel kinderen hadden, speelde Griet vaak ... Ook bij Vrielink, die in een boerderij bij de kolk in het bos bij de Zogenbrink  woonden, hadden ze veel kinderen: zeven jongens en een meisje. Griet heeft de gebeurtenissen meegemaakt waarbij de jongens van Vrielink naar de dames van Hoenlo stonden te loeren als zij in de kolk gingen zwemmen. En dat had nogal wat consequenties. Want toen meneer des Tombe dat merkte heeft hij één keer gewaarschuwd en toen dat ook niets uithaalde is het huis daar afgebroken en moest Vrielink weg! Hij heeft toen in de Kletterstraat een huis gekregen, maar mocht de grond daar wel houden. En dan zag je Vrielink vaak fietsen want dan ging hij daar melken...." [ uit interview met Griet Kerkmeijer ]